Дар ҳошияи китоби “Намунаи адабиёти тоҷик”
Дид дунёи маониро зи пушти як камин,
Шуд бурун аз тангнои гуфтаи “қисмат ҳамин”.
Бори ранҷаш шуд гувоҳи ҷони сахти одамин,
Дафтараш шуд ҳуҷҷати бахти тамаддунофарин.
Ҷойҳои доғи ҳар чӯбе ба пушту шонааш
Карда буданд аз ҳама фӯлодтан афсонааш.
Чун дарахти пурширеши боғ ҷисмаш гашта буд,
Ёр не, ҷонаш раҳонд аз марг як бегонааш.
Дар замони ҷоншикори пушти девор ин далер
Не зи гурги давр метарсиду не аз хашми шер.
Бе муҳофиз менавишт ашъори худро рӯзу шаб,
То зи ҷонбозон намонад дар раҳи мақсуд дер.
Баски аз дасти аҷал дар зиндагонӣ раста буд,
Парчами нангаш ба фаҳми давр оташдаста буд,
Хомааш бигзашта буд аз сарҳади мулки баҳо,
Гӯиё нури нигоҳи дидаи барҷаста буд.
Килки тезаш найзаро мемонду неши тирро,
Ёд меовард ҳарфаш ҳалқаи занҷирро.
қаҳрамонӣ нест шуҳрат, қаҳрамонӣ ҷуръат аст,
Хоббинон ҷустаанд аз хомааш таъбирро.
Як асар таърих гашту аз Хуросон қисса кард,
Аз Халиҷи Форс то мулки Бадахшон қисса кард.
Аз ҳаёти бумиёну сарбадорон қисса кард,
Аз диёру саргузашти номдорон қисса кард.
Ояд аз ҳар қиссааш оҳи дилу фарёди талх,
Аз раҳи оғози ширин монд танҳо ёди талх.
Ашки ҳасрат абрҳо аз дидаҳо мерехтанд
Дар Бухорои Шарифу дар Ҳироту Тӯсу Балх.
Буд ин эҷод ҷамъи олами овозҳо,
Буд сози зиндагиоҳанг байни созҳо.
Бар гиребон даст гашту бар гулӯҳо устухон,
Барқ шуд балки пайи тарси сиёсатбозҳо.
Ин асар як хӯша буду хирман аз дунбол дошт,
Кард гӯё тӯдаеро, ки тахаллус “лол” дошт.
Гашт марҳам захмҳои даврро ҳам ин асар,
Аз варақ пар шоҳини мақсуди мардум бол дошт.
Кард обод ин асар садҳо харобӣ баъди сел,
Доғҳои куҳнаро кард аз макони ғам гусел.
Хуфтаи садсолаи соҳибватан бедор шуд,
Ин асар шуд баҳри исботи ватандорон далел.
Вақти тӯфон ин асар доди ҳама эҷод дод,
Гашт борону ҳавои бодро бар бод дод.
Додрас гашту ҷавоби умрбоди дод, дод,
Номаи ширинии дидор бар Фарҳод дод.
Ин асар садҳо фаромушгаштагонро ёд кард,
Дар дами фарёд чун фарёдрас фарёд кард.
Нӯшдоруро сари вақт ӯ ба Суҳробаш расонд,
Як асар бо қудраташ як мамлакат бунёд кард…
