Ғазали ишқ ба номи ту бихонам, Ватани ман,
Ки ту ширинтарӣ аз шираи ҷонам ба тани ман.
Ҳама аъзои ман аз хоки ту рӯйидаву сабз аст,
Низ ҳар нахли ту пайванд зада бо бадани ман.
Реша дар оби ҳаёт аст дарахте, ки бикиштем,
Сабз аз чашмаи Хизр аст чамони чамани ман.
Чун зи ҳар кӯ расад овои кишоварзии Зардушт,
Сар занад сабзаи сарвода зи яшти куҳани ман.
Ман аз он шавкати дерина чи гӯям, ки туӣ, ту
Тахти Ҷамшеду Бухорову Хуҷанду Хутани ман.
Чун ба Хатлону Бадахшону ба Суғдат набинозам,
Ки ба ҳам ҷамъи ҷамиланд ба ҳар анҷумани ман.
Дар Хуросон, ки зи ҳар банд кушояд гираҳ осон,
Мефитад даҳр ба зону ба пайи илму фани ман.
Аз Ҷаму Кова, Фаридуну Сиёвахшату Куруш
Мерасад шуълаи тобони Каён то замани ман.
Ҳар гаҳ аз Борбади нағмазан орам сухане чанд,
Мешаванд ин ҳама мурғони чаман чангзани ман.
Зуҳра дар боми фалак ахтару маҳро диҳад ангез,
Дида покӯбии сармасту шикан дар шикани ман.
Рӯдакӣ пардаи Омуя навозад ба Бухоро,
Мавҷ дар мавҷ равад то ба само каф задани ман.
Буалӣ набзи маро даст гирифтаст абадуддаҳр,
Чун башаррост саломат сиҳати ҷону тани манн
Қиссаи Рустаму Суҳроб бихонем ба такрор,
Шояд ин бор шиносад писараш Таҳмтани ман.
Ҳеч махлуқи Худоро, ки ба раҳ чоҳ накандам,
Кош, андар чаҳи худ ҳам нафитад чоҳкани ман.
Ту агар марди набардӣ ба раҳи шаъну шуҷоат,
Тан диҳӣ худ ту ба зӯроварии танбатани ман.
Ба само(ъ)и азал омехт чу Мавлоно бо Шамс,
То абад гирди сарам гашт фалак чархзани ман.
Ринди Ҳофиз ба ҷаве равзаи ризвон бифурӯшид,
Чун биҳиштест, ки дилхоста дашту дамани ман.
Дӣ, ки дил додаву дил бурд ба Табрез Камолат,
Даҳр аҷаб карда зи дил бурдану дил бохтани ман.
Гоҳ буда, Ватанам, хиттаи байтулҳазане ту,
Шукри Эзад, ки шудӣ хурраму байтулҳасани ман.
Баски оростаӣ ҷумла ҷаҳонро ба ҳунар ту,
Ҳоҷатат нест дигар бар сухани бесунани ман.
Ба санои ту вале шеъру чакома кунам оғоз,
Фавҷи истора бирезад ҳама шаб аз даҳани ман.
Ҷилваи парчами ту барги умеди падарон аст,
Танг ояд зи фараҳ бар тани ман пираҳани ман.
Номаи бахти маро бо қалами нур навиштанд,
Ки бувад ҳар суханаш машъали партавфикани ман.
Аз дили тоҷику эронӣ агар ҳарф занад ишқ,
То абад шукри Ватан мерасад аз ҳар сухани ман.
АСКАР ҲАКИМ
